|
کاروان دل |
در این خاک از بلا صدها نشان و ... دلم از غربت تو نیمه جان و ... به استقبال می آیند اما چرا در دستشان سنگ و سنان و ... نوای غربت و درد آشنایی بیا بگذر از این خاک بلاپوش ز هر سو می وزد بوی جدایی نگاهم از غم تو لاله گون است بگو با من چرا ذکر تو امروز فقط «اِنّا اِلیهِ راجِعُون» است ***
بخوانيد: [ ۱۳۹۱/۰۸/۲۶ ] [ 12:19 ] [
یوسف رحیمی ]
[
]
دشت در دشت دلهره مي ريخت هرم صحرا به آسمان مي رفت کاروان در سکوت صحرا، گم مرگ دنبال کاروان مي رفت کاروان رفت تا دياري که حزن و اندوه و داغ مي باريد بوي دلتنگي و جدايي داشت گريه گريه فراق مي باريد همه جا بوي تشنگي دارد بچه ها خواب آب مي بينند هر طرف روي مي کنم آقا چشم هايم سراب مي بينند شوق و شور شهادت آقا جان در نگاهت چقدر مشهود است عرش معراج توست اين صحرا؟ اين همان وعده گاه موعود است؟ در نگاه پر از تلاطم تو ندبه هايي غريب مي لرزد مي روي تا به سمت آن گودال دل زينب عجيب مي لرزد بي مهابا غروب خواهد کرد در همين خاک تيره ماه من مي شود عاقبت همين گودال قتلگاهت نه، قتلگاه من اين زمين پر شده است از داغ ِ لاله هايي که تشنه مي رويد اين چه مهماني است کز هر سو نيزه و تير و دشنه مي رويد يک جهان ماتم و پريشاني حاصل اشک و آه زينب بود حرف هاي نگفتهي بسيار در غروب نگاه زينب بود : اگر امروز ماتمي دارم در کنارم شکوه احساس است اين طرف قاسم و علي اکبر آن طرف شانه هاي عباس است چه کنم در غروب عاشورا که نه ياري نه همدمي دارم دشت پر مي شود ز حرمله ها نه پناهي نه محرمي دارم در هجوم کبود بي رحمي با پر يا کريم ها چه کنم؟ آتش و تازيانه مي بارد تو بگو با يتيم ها چه کنم؟ گفت بابا «وديعةٌ مِنِّي» بار غم را به دوش من مگذار برو اما در اين غريبستان خواهرت را به بي کسي مسپار [ ۱۳۸۹/۰۹/۱۶ ] [ 7:0 ] [
یوسف رحیمی ]
[
]
|
|
| اي با شکوه از تو سرودن سعادت است * اين شعرها بهانهي عرض ارادت است |