امام هادي ^{عليه السلام} هنگام زيارت امير مؤمنان ^{عليه السلام} فرمود:

السَّلَامُ عَلَيكَ يا وَلِي اللَّهِ أَنتَ أَوَّلُ مَظـلُومٍ وَ أَوَّلُ مَن غُصـِبَ حَقَّهُ

صَبَرتَ وَ احتَسَبتَ حَتَّى أَتَاكَ اليقِـين‏؛ سـلام بر تو اي ولـي خـدا،

تو نخستين مظلومي و نخستين کسي بودي که حقش را غصب

 کرده اند. شکيبايي ورزيدي و به صبر خويـش پاداش جسـتي تا

مرگ تو را دريافت.

الکافي ج4 ص569

مولاي جوان بگو که پيري سخت است

بر مردم بي وفا اميري سخت است

خون شد جگر صبر ميان کوچه

در او‌ج دلاوري اسير‌ي ‌سخت است

***

مصائب شهادت حضرت زهرا و محسن ^{عليهما السلام} براي اميرالمؤمنين ^{عليه السلام} بسيار سخت و جانکاه بود و قامت او را خم کرده بود. کدام علي؟ همان علي که در وصف شجاعت بي نظيرش پيامبر ^{صلوات الله عليه} فرمود: ضربة عليّ في يوم الخندق أفضل من أعمال أمّتي إلى يوم القيامة؛ يک ضربه علي در جنگ خندق از تمامي اعمال امتم تا روز قيامت برتر است.

ينابيع المودة ص95

اشک تو به گِل ‌نشانده ‌نوحي را ‌که ...

بي صبر نموده با شکوهي را که ...

سنگيني بار شيشه خُرد شده

در کوچه شکسته پشت کوهي را که ...

***

قنفذ ملعون آمد و با همراهانش بدون اجازه به خانه حضرت علي ^{عليه السلام} هجوم آوردند. حضرت سراغ شمشيرش رفت، ولى آنان زودتر به طرف شمشير آن حضرت رفتند، و با عدّه زيادشان بر سر او ريختند. عدّه‏اى شمشيرها را بدست گرفتند و بر آن حضرت حمله‏ور شدند و او را گرفتند و بر گردن او طنابى انداختند.

اسرار آل محمد ص 229

از آن دل درد مند ‌گفتم اما ...

از طعنه و نيش خند ‌گفتم اما ...

مي خواستم از غربت تو دم بزنم

از شير درون بند ‌گفتم اما ...

***

بزرگترين مصيبتي که خدا بر آن از اميرالمؤمنين ^{عليه السلام} پيمان صبر گرفت، مظلوميت حضرت فاطمه ^{عليها السلام} بود. حضرت علي ^{عليه السلام} در اين رابطه مي فرمايد: فَصَعِقتُ حِينَ فَهِمتُ الكَلِمَةَ مِنَ الأَمِينِ جَبرَئِيلَ حَتَّى سَقَطتُ عَلَى وَجهِي وَ قُلتُ نَعَم قَبِلتُ وَ رَضِيتُ؛ چون اين کلمه را از جبرئيل شنيدم با صورت بر زمين افتادم و به خداي تعالي عرضه داشتم: بله قبول کردم و راضي شدم.

الكافي، ج‏1، ص: 282

خون مي چکد از نگاه پُر ابر علي

اين خاک غريب مي شود قبر علي

در معرکه هاي خندق و خيبر، نه

در کوچه ببين حماسه صبر علي

***

امام صادق ^{عليه السلام} فرمود: وقتى كه امير المؤمنين ^{عليه السلام} را از خانه بيرون كشيدند، در پى او حضرت زهرا ^{عليها السلام} بيرون آمد و به جماعت داخل مسجد گفت: دست از سر پسر عمويم برداريد، به خدا قسم اگر او را رها نكنيد موهايم را پريشان مى‏كنم و پيراهن پدرم را بر روى سرم مي‌گذارم و خدا را به دادرسى و يارى خود طلب خواهم نمود، و در پيشگاه حقّ هرگز صالح نبىّ از پدرم و ناقه و بچّه آن از من و فرزندانم گرامي تر و محبوبتر نبودند!

الإحتجاج على أهل اللجاج، ج‏1، ص: 86

چشمي به خروشاني مرداب نداشت

ا‌ميد ‌به ‌همراهي ا‌صحا‌ب ندا‌شت

با پهلوي مجروح به ‌مسجد آمد

او ديدن دست بسته را تاب نداشت

***

امام باقر ^{عليه السلام} فرمود:

وَ اللَّهِ لَو نَشَرَت شَعرَهَا مَاتُوا طُرّا؛ به خدا قسم اگر فاطمه زهرا ^{عليها السلام} موي خود را پريشان کرده بود (و نفرين مي کرد) همه مردم يک جا مي مردند.

الكافي، ج‏8، ص 238

آن روز مدينه گورِ انسان مي شد

با خاک تمام شهر يکسان مي شد

آن فاطمه اي که باني افلاک است

يک موي سرش اگر پريشان مي شد